Typy osobowości – osobowość acetylocholinowa
Acetylocholina jest pierwszym odkrytym przez naukowców neuroprzekaźnikiem. Pod względem chemicznym jest ona estrem kwasu octowego i choliny. Produkują ją neurony zlokalizowane głównie w strukturach układu limbicznego, jąder podstawnych i pnia mózgu. Surowcami do jej produkcji są cholina i acetylokoenzym A (acetylo-CoA), zaś reakcję, w której powstaje katalizuje enzym acetylotransferaza cholinowa. Po uwolnieniu z synapsy, acetylocholina oddziałuje na dwa typy receptorów: nikotynowy i muskarynowy. Znajdują się one w ośrodkowym układzie nerwowym, ale także np. w tkance mięśniowej (po raz pierwszy działanie acetylocholiny obserwowano na żabim sercu). Działanie tego neuroprzekaźnika związana jest więc m. in. z motoryką mięśni, ale także z pamięcią, nauka i organizacją ludzkiej świadomości.
Natura acetylocholinowa (mediatorzy)
W ośrodkowym układzie nerwowym największą aktywność acetylocholiny obserwuje się głównie w płacie ciemieniowym, odpowiedzialnym za inteligencję, zdolność logicznego myślenia i porozumiewania się. W związku z tym mózg osób o tej naturze działa szybko, a one same odznaczają się dobrą intuicją, empatią i są kreatywni. Wysoki poziom tego neuroprzekaźnika pozwala im też być w dobrym kontakcie ze zmysłami. To on odpowiada bowiem za przekazywanie bodźców z ciała do świadomości i pamięci. Zrównoważona osobowość acetylocholinowa szybko uczy się na własnych doświadczeniach, ale potrafi też czytać i interpretować emocje innych. Osoby z tej grupy często nazywane są złotoustymi, a ich swoboda mowy i empatia pozwalają sprawdzać się w rolach mówców, mediatorów czy przywódców religijnych.
Osoby o naturze acetylocholinowej dzięki wrodzonej empatii i zdolnościom wnikliwej obserwacji przejawiają często postawy altruistyczne. Bliskie są im problemy świata i chcą je rozwiązywać. Wysoki poziom omawianego neurotransmitera przy niskim poziomie serotoniny niesie zagrożenie zachowań kompulsywnych, a przy niedoborze – manii. Osoby z tej grupy przy zaburzonej chemii mózgu mogą więc zabrnąć za daleko we wrodzony idealizm i stać się fanatyczne w swych z gruntu dobrych dążeniach.
Talent tworzenia
Ponieważ, jak wspomnieliśmy, wysoki poziom tego neuroprzekaźnika łączy się zarówno z talentami językowymi, jak i kreatywnością, wśród acetylocholinowców znajdziemy sporo pisarzy. Idealnym przykładem mogą być tu Hemingway czy Dostojewski. Obaj byli nie tylko mistrzami opowieści. Potrafili też odmalować bogate, pogłębione portrety psychologiczne swoich bohaterów. Taki talent z całą pewnością mógł wynikać z wysokiego poziomu acetylocholiny w ich układzie nerwowym. Według tej hipotezy wspomniany Hemingway mógł całe życie zmagać się też z niedoborami GABA, a pod koniec życia również nadmiarem dominującego u niego neuroprzekaźnika. Stąd alkoholizm pisarza oraz rozpoznana u niego choroba maniakalno-depresyjna, która doprowadziła w końcu do jego śmierci.
W poszukiwaniu nowych bodźców
Jednak osobowość acetylocholinowa pozostająca w równowadze to często żądni przygód optymiści, którzy nie boją się porażek. Jeśli nie mogą rzucić się w wir nowych doświadczeń, pasjami czytają książki przygodowe. Stymuluje ich wszystko, co nowe, dzięki czemu mogą się uczyć. Ich zdolności komunikacyjne rodzą potrzebę przekazywania nabytej wiedzy, są więc często świetnymi nauczycielami czy wręcz mentorami. Warto zaznaczyć, że większość acetylocholinowców to introwertycy, którzy lubią towarzystwo, ale potrzebują też czasu spędzonego w samotności, by naładować akumulatory. Dzięki takim więziom czują się potrzebni i mogą realizować swoje altruistyczne dążenia. Dopiero nadmiar omawianego neurotransmitera w układzie nerwowym może wywołać u nich poczucie wykorzystywania przez innych, a co za tym idzie chęć izolacji.
Acetylocholina jest współcześnie nazywana kluczem do ludzkiej pamięci. To ten neuroprzekaźnik pozwala nam nie tylko się uczyć ale też zachowywać w świadomości przyswojone informacje i schematy zachowań. Zaobserwowano też bezpośredni związek między spadkiem jego poziomu a chorobą Alzheimera. Acetylocholiny jednak nie wykorzystuje się obecnie w celach leczniczych ze względu na to, że działa nie tylko na receptory zlokalizowane w układzie nerwowym i szybko jest rozkładana. Do celów terapeutycznych używa się substancji hamujących rozpad i przez to podnoszących poziom tego neuroprzekaźnika.
Michalina Janyszek (współpraca)
Skomentuj